บทที่ 5 วันที่สองหลังการพบกัน

เช้าวันอังคาร ธีร์ตื่นขึ้นมาก่อนเสียงปลุกจะดัง

เขาเปิดตาแล้วนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนานผิดปกติ

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวอย่างชัดเจน

คำพูดของเคน

สายตาของเคน

และสมุดภาพที่เขากอดไว้จนหลับไป

ธีร์ถอนหายใจยาว แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ

ระหว่างแปรงฟัน เขามองตัวเองในกระจกแล้วพึมพำเบา ๆ

“วันนี้… ต้องทำตัวปกติให้ได้”

แต่เขาเองก็รู้ดีว่าคำว่า “ปกติ” สำหรับเขาในตอนนี้

มันยากกว่าที่คิด

—

พอเดินเข้าออฟฟิศ นนท์ก็โผล่มาต้อนรับทันทีเหมือนทุกเช้า

แต่คราวนี้สายตาของเพื่อนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างเปิดเผย

“เมื่อวานเป็นยังไง” นนท์ถามตรง ๆ โดยไม่รอให้ธีร์วางกระเป๋าเลย “คุยอะไรกัน ไปกินข้าวนานไหม แล้วมึงหน้าแดงตอนกลับมาทำไม”

ธีร์วางกระเป๋าลงบนโต๊ะช้า ๆ

“ปกติครับ”

“ปกติอะไรของมึง” นนท์ทำหน้าเบื่อ “เมื่อคืนมึงตอบแชทกูช้ามาก แล้วก็พิมพ์แค่ ‘กลับแล้ว’ แล้วเงียบไปเลย”

ธีร์ไม่ตอบ

เขาเปิดคอมพิวเตอร์แล้วนั่งลง

นนท์เดินมาพิงขอบโต๊ะ แล้วพูดเสียงเบาลง

“มึงยังชอบมันอยู่ใช่ไหม”

คำถามนั้นทำให้ธีร์นิ้วชะงักบนคีย์บอร์ด

เขาไม่ได้หันไปมองนนท์

แค่พูดเสียงเรียบ

“เลิกถามได้ไหม”

นนท์เงียบไปแป๊บหนึ่ง

แล้วตบไหล่ธีร์เบา ๆ

“ได้ แต่ถ้ารับไม่ไหวเมื่อไหร่ บอกกูนะ”

ธีร์พยักหน้าเล็กน้อย

แล้วยังคงก้มหน้าทำงานต่อ

เวลา 10.30 น. เคนเดินเข้ามาในแผนกพร้อมคุณวรา

เขาสวมสูทสีกรมท่าวันนี้ ดูเป็นทางการกว่าเมื่อวานเล็กน้อย

แต่เมื่อสายตาปาดมาเจอธีร์ เขาก็ยิ้มให้เบา ๆ

ธีร์รีบก้มหน้าลงทันที

หัวใจกระตุกแรง

คุณวราพาเคนเดินมาที่โต๊ะธีร์

“ธีร์ วันนี้เคนอยากคุยรายละเอียดโลโก้กับโทนสีหลักของแคมเปญ ขอรบกวนนายหน่อย”

“ครับ” ธีร์ลุกขึ้นยืน

เคนยืนยิ้มมองเขา

“รบกวนด้วยนะ”

ทั้งคู่เดินไปห้องประชุมเล็กด้วยกัน

นนท์แอบมองหลังทั้งคู่แล้วพึมพำกับตัวเองว่า

“เริ่มแล้วว่ะ…”

—

ภายในห้องประชุมเล็ก ธีร์เปิดไฟล์งานบนหน้าจอขนาดใหญ่

แล้วเริ่มอธิบายคอนเซ็ปต์ทีละจุดอย่างเป็นมืออาชีพ

เสียงของเขาเรียบและชัดเจน

แต่ทุกครั้งที่เคนเอียงตัวเข้ามาใกล้เพื่อดูหน้าจอ ธีร์ก็รู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยจนต้องกลั้นหายใจ

“ตรงนี้ถ้าปรับฟอนต์ให้บางลงอีกนิดจะดีไหม” เคนชี้ไปที่หน้าจอ

แขนของเขาสัมผัสกับแขนของธีร์เล็กน้อย

เพียงเสี้ยววินาที

แต่ธีร์รู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต

เขาขยับตัวถอยหลังครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ

แล้วพยักหน้า

“ได้ครับ เดี๋ยวผมปรับให้”

เคนมองการถอยของเขาอย่างเงียบ ๆ

ไม่ได้พูดอะไร

แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปมองหน้าจอต่อ

การประชุมใช้เวลาเกือบชั่วโมง

เมื่อจบลง เคนเก็บเอกสารแล้วพูดว่า

“ขอบคุณมากนะวันนี้ งานเธอละเอียดดี”

“ครับ…” ธีร์ตอบสั้น

เคนเดินไปหยุดตรงประตู

แล้วหันกลับมา

“เมื่อวานที่พูดเรื่องสมุดภาพ… เธอเสียใจที่บอกฉันไหม”

ธีร์เงยหน้าขึ้น

พบว่าเคนกำลังมองเขาด้วยสายตาจริงจัง

เขาลังเลอยู่นาน

ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ

“ไม่ครับ”

รอยยิ้มของเคนอ่อนลง

“ดีแล้ว”

แล้วเขาก็เปิดประตูเดินออกไป

ทิ้งให้ธีร์ยืนนิ่งอยู่คนเดียวกลางห้องประชุม

ธีร์ยกมือขึ้นแตะแขนตัวเองตรงจุดที่เมื่อกี้เคนสัมผัส

ยังอุ่นอยู่เล็กน้อย

เขาปิดตา

แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ทำตัวปกติ… มันยากจริง ๆ”

จบตอนที่ 5